Schizofrenia

Jest poważnym zaburzeniem psychicznym w wyniku którego chory człowiek postrzega i przeżywa rzeczywistość w zniekształcony, często oderwany od rzeczywistości i nielogiczny sposób.
Objawy dotyczą myślenia, zachowania i emocji chorego (sfera poznawcza), czego przejawem widocznym dla obserwatora są m.in. wymienione poniżej:

  1. Omamy (in. halucynacje) – zwykle słuchowe, zdecydowanie rzadziej dotyczące innych zmysłów (wzrok, węch, dotyk). Najczęściej są to głosy zwracające się bezpośrednio do pacjenta, bądź komentujące zachowanie chorego lub dyskutujące o nim. Często zakazujące lub nakazujące wykonywania różnych czynności, zdarza się, że ubliżające. Prawie zawsze nieprzyjemne, dręczące. Źródło omamów może znajdować się w przestrzeni obok, rzadziej bezpośrednio w głowie pacjenta.
  2. Urojenia – są to fałszywe przekonania nie zawsze związane z doświadczanymi halucynacjami, bywa, że uzasadniają doznania omamowe i nieznacznie redukują lęk z nimi związany. Ciekawe, że treść urojeń jest związana z kręgami kulturowymi i wyznawaną religią.
  3. Zaburzenia myślenia – znajdują swoje odzwierciedlenie w mowie chorego. Nasilenie bywa różne – od dyskretnych, wpływających głównie na skuteczność komunikacji (wiele słów, trudno uchwycić treść wypowiedzi), do całkowitej dezorganizacji myślenia, przejawiającej się tzw. sałatą słowną, tj. zlepkiem przypadkowych lub wręcz bezsensownych słów, których nie można zrozumieć.
  4. Nieprawidłowe zachowania motoryczne – od całkowitego bezruchu (stupor, katatonia) i przyjmowania przymusowych pozycji ciała (giętkość woskowa), przez trudności z rozpoczęciem / kontynuowaniem czynności, po niepokój, pobudzenie i dezorganizację zagrażające pacjentowi i otoczeniu.
  5. Objawy negatywne – to grupa objawów, które mogą zwrócić uwagą otoczenia. Będą należeć do nich m.in.:
    • Wycofanie społeczne i unikanie interakcji międzyludzkich,
    • Zaniedbanie podstawowych sfer życia takich jak higiena czy spożywanie posiłków,
    • Utrata zainteresowań i zobojętnienie,
    • Utrata zdolności do odczuwania emocji,
    • Maskowata twarz bez wyrazu.

Wymienione wyżej objawy występują w różnym czasie i różnym nasileniu u poszczególnych pacjentów.
U ciążo chorujących osób część z nich może się utrzymywać również w okresach tzw. remisji.

Czas zachorowania

Typowo nieco wcześniej chorują mężczyźni – tuż przed 20 r.ż. lub zaraz po. Kobiety raczej przed 30 r.ż. rzadziej później. Zdarza się, że pierwszy epizod chorobowy ma miejsce w wieku dorastania lub po 45 r.ż.

Objawy u nastolatków

Mogą być trudniejsze do wychwycenia, szczególnie, że część przejawów dorastania jest podobna do objawów schizofrenii. Będą należeć do nich:

  • wycofanie z relacji przyjacielskich i rodzinnych,
  • spadek wydajności w szkole i nieefektywna nauka,
  • problemy ze snem,
  • obniżony nastrój lub drażliwość,
  • brak motywacji,
  • nieadekwatne zachowania.

Kiedy zgłosić się do lekarza psychiatry

Osoby chorujące na schizofrenię zwykle nie mają świadomości choroby. Dlatego bardzo ważna może być pomoc ze strony osób z najbliższego otoczenia (rodzina, przyjaciele). Bliscy mogą nakłaniać chorego do odwiedzenia psychiatry, a w sytuacjach nagłych – zagrażających życiu pacjenta (tendencje samobójcze, zachowania agresywne, głodzenie się) konieczne jest wezwanie ZRM (zespołu ratownictwa medycznego) i przewiezienie chorego do szpitala. To trudna decyzja dla bliskich i czasami konieczna. Ustawa o Ochronie Zdrowia Psychicznego definiuje, kto może zostać przyjęty do szpitala psychiatrycznego bez zgody i jakie muszą zostać spełnione przesłanki.

Uwaga!
Pacjent chorujący na schizofrenię powinien być leczony farmakologicznie i pozostawać pod stalą opieką lekarską.

Nieleczona schizofrenia czyni większe szkody niż inne choroby psychiczne i zawsze prowadzi do poważnych komplikacji w różnych sferach życia. Należą do nich m.in.:

  • próby samobójcze,
  • samouszkodzenia,
  • nadużywanie alkoholu i SPA,
  • zaburzenia lękowe, depresyjne i OCD,
  • izolacja społeczna,
  • zaburzenia funkcjonowania w podstawowych sferach życiowych (szkoła, praca, rodzina),
  • zwiększone narażenie osoby chorej na przemoc i wykorzystanie,
  • problemy finansowe, prawne, zdrowotne.

Jeśli domyślasz się, że bliska Tobie osoba może chorować na schizofrenię, lub niepokoisz się własnym zdrowiem, chętnie Ci pomożemy.
Możesz umówić się na konsultację – tel. 782 983 988.
W sytuacjach nagłych wzywaj pomoc tel. 112.