rodzina z zaburzeniem
Modlitwa pokory
Boże, obdarz mnie spokojem, bym zaakceptował
Rzeczy, których nie mogę zmienić,
Odwagą, bym zmienił rzeczy, które zmienić mogę,
I mądrością, bym umiał je rozróżnić.Reinhold Niebuhr

Wiele napisano o rodzinie dysfunkcyjnej tj. takiej, która kształtuje człowieka z zaburzeniem, rodzinie z której w dorosłe życie nie wyjdzie człowiek dojrzały.
Co oznacza człowiek dojrzały? To taki, który jest w pełni odpowiedzialny za siebie, który jest w stanie dokonywać wyborów i podejmować decyzje, oparte na właściwym postrzeganiu samego siebie, innych osób oraz kontekstu w jakim się znajduje. Wreszcie taki, który uznaje podjęte decyzje i wybory za własne i bierze odpowiedzialność za ich konsekwencje.
Odpowiedz na poniższe pytania:
1. Czy życie w Twojej rodzinie sprawia / sprawiało Ci przyjemność?
2. Czy czujesz / czułeś, że mieszkasz / mieszkałeś z przyjaciółmi, z ludźmi, których darzysz /darzyłeś sympatią i zaufaniem, i którzy odwzajemniają / odwzajemniali te uczucia?
3. Czy bycie członkiem Twojej rodziny samo w sobie jest / było dla Ciebie radosnym doświadczeniem?
Jeśli odpowiedziałeś trzykrotnie TAK to znaczy, że żyjesz w rodzinie, która będzie określana mianem funkcjonalnej, wspierającej bądź zdrowej.
Jeśli odpowiedziałeś NIEZBYT CZĘSTO lub NIE to prawdopodobnie Twoja rodzina funkcjonuje w mniej lub bardziej zaburzony sposób.
Nie będziemy tu oceniać ani sądzić naszych rodzin. Pozostawiamy Państwu ocenę stopnia zakłóceń w Waszych systemach, tak jak do Państwa należy decyzja co i kiedy chcecie w nich zmieniać. Pewne jest, że w zaburzonych rodzinach kształtują się zaburzone jednostki, gdyż ich osobowość ulega dewaluacji, a to pociąga za sobą przeróżne konsekwencje; od przeżywania indywidualnego cierpienia jednostek, po tragedie rodzinne, od niewielkich zaburzeń, które można samodzielnie skorygować w dorosłości po masywne zaburzenia osobowości, uzależnienia, choroby umysłowe i problemy społeczne.
Przyjrzyjmy się teraz czterem kluczowym sferom życia Rodziny, które powinny funkcjonować prawidłowo, aby rodzinę nazwać zdrową:

  1. Poczucie własnej wartości – wysokie.
  2. Komunikacja – bezpośrednia, jasna, precyzyjna i szczera.
  3. Zasady – elastyczne, ludzkie, stosowne, podlegające negocjacjom.
  4. Relacje łączące rodzinę ze społeczeństwem – otwarte, pełne ufności i dobrowolne.

„Jestem przekonana ( za Virginią Satir – my również w to wierzymy!), że każda zaburzona rodzina może się stać zdrowa. Cechy współtworzących ją osób w większości zostały ukształtowane w procesie wychowawczym, a to one właśnie sprawiają, że rodzina jest zaburzona. Jeżeli zostały ukształtowane, to mogą również ulec przekształceniu, a wówczas miejsce dotychczasowych zajmą nowe. Pytanie brzmi: „Jak tego dokonać?”.

  • Po pierwsze, oceń, czy Twoja rodzina czasami bywa rodziną zaburzoną.
  • Po drugie, wybacz sobie wszystkie błędy popełnione w przeszłości i zaakceptuj, że zmiana jest możliwa, wychodząc z założenia, że Twój świat może wyglądać inaczej.
  • Po trzecie, zdecyduj się na dokonanie zmian.
  • Po czwarte, podejmij określone działania, aby rozpocząć proces wprowadzania zmian.

„Gdy zaczniesz wyraźniej dostrzegać problemy swojej rodziny, bardzo pomocna będzie Ci świadomość, że cokolwiek wydarzyło się w przeszłości, Ty dawałeś z siebie wszystko, na co było Cię stać w danym momencie. Nie ma najmniejszej potrzeby, aby obarczać poczuciem winy siebie lub innych członków rodziny. Prawdopodobnie przyczyny cierpienia w Twojej rodzinie nie były znane żadnej z należących do niej osób – nie dlatego, że nie chcieliście ich poznać, lecz dlatego, że albo nie widzieliście, gdzie ich szukać, albo patrzyliście na świat pod wpływem własnych nastawień, które skutecznie uniemożliwiały Wam dostrzegania rzeczywistości.”*

Poniżej krótko omówimy każdy z czterech wspomnianych powyżej obszarów kształtujących człowieka w rodzinie.

Mamy nadzieję, że pomogą one rozwiać ewentualne wątpliwości dotyczące waszych rodzin. Prawdopodobnie nie wyczerpiemy wszystkich możliwości.
Na szczegółową diagnozę zapraszamy do naszych terapeutów rodzinnych.